อยากให้มีใครซักคน มาสอนหน่อยเถอะค่ะว่า ทำยังไงถึงจะเอาเพลงลง blog ได้ ไม่สามารถเอาซะจริงๆเล้ย (อันนี้...สะกิดเบาๆไปที่พี่หงษ์ฟ้าค่ะ แฮ่ะๆ)

...................

วันจันทร์สัปดาห์นี้ วันแรกของการทำงาน ไปดูหนังซะอย่างงั้น

วันอังคาร เค้ากำลังยุ่งๆกันอยู่ โน่น.....ดิชั้นนั่งเปลี่ยนทรงผมอยู่ที่สยามแสควร์อยู่ซะครึ่งค่อนวัน

วันพุธ กลางสัปดาห์แล้ว หกโมงถึงตีสองครึ่ง drink and dance อยู่ร้านสุดฮิปแถวเกษตร-นวมินทร์ กับผองเพื่อนกลุ่มใหญ่

เหมือนจะว่าง มีเวลามีความสุข แต่จริงๆแล้วมีเหตุผลทีเดียวที่ช่วงนี้พยายามยัดทุกอย่างลงไปในชีวิต.............

เมื่อคืนตอนกำลังได้ที่ ปรับทุกข์กับเพื่อนชายคนสนิท เพื่อนถึงกับต้องขอให้ปิดโทรศัพท์ ไม่งั้นต้องหาเหตุผลโทรไปเจอกับความเฉยชาของคุณคนนั้นอีกจนได้ (เราเรียกเค้าว่าทาเคชิคุงดีกว่า จะได้ไม่มีใครจับได้ว่าเค้าคือใคร เรื่องนี้เป็นวาระซ่อนเร้นอยู่ค่ะ)

อยู่คนเดียวไม่ได้เลยช่วงนี้ เหงา เศร้า ซึม น้ำตาร่วง อยากให้โทรศัพท์เสีย หรือโดนตัดซะที จะได้มีเหตุผลที่จะไม่โทร ไม่งั้น อยู่ไม่ได้....ต้องโทรไปจนได้สิ่น่า

02.00 น. กลับหอมาอยู่คนเดียว รู้ว่าไม่ใช่เวลาที่คนดีๆมีสติตามปกติเค้าจะโทรหาใครกัน แต่ก็เลือกที่จะโทรไป เพื่อพบกับความว่างเปล่า และแน่นอนว่าเค้าไม่มีทางจะโทรกลับ ไม่ว่าจะเป็นยังไง

เพียงแต่คิดว่า.......เค้าอยากจะรู้รึเปล่าน้า ว่าฉันโทรไปทำไมดึกดื่นป่านนั้น จะนึกห่วงบ้างหรือเปล่า

.........คำตอบมีอยู่ในทุกวินาทีอยู่แล้ว แต่ก็ยังไม่เลิกหวัง........

กลับมาอัพ blog คราวนี้ ความจริงแล้ว อยากเก็บความทรงจำทุกๆอย่างกับใครคนนึงไว้ ถึงแม้ว่าเจ็บปวดเหลือเกิน แต่ก็ไม่อยากให้มันหายไป

ความรัก มักเล่นตลกกับเราอย่างงี้เสมอ

......

23.00 กำลังตัดสินใจเลือกระหว่างความเจ็บปวดจากความคิดถึง กับ ความเจ็บปวดจากความเฉยชาของเธอ อะไรจะเจ็บน้อยกว่ากัน

23.30 โทรไปหาจนได้ ก็เรื่องเดิมๆ รู้สึกเจ็บๆ ชาๆ เหมือนเดิม แล้วก็มีน้ำตา เหมือนทุกที

.....

เธอเข้ามาในชีวิตของฉันเมื่อนานมาแล้ว ไม่รู้ว่ามีเธอเข้ามาเมื่อไหร่ รู้เพียงแต่ว่าเธอไม่เคยหายไปอีกเลย

เรื่องราวของเราก็เริ่มขึ้นตรงนั้น

1 2 3 4 หายไปประมาณ 4 เดือนเท่านั้น

ยังอยู่ดีค่ะ แล้วก็กลับมาแล้ว ถึงแม้ว่าความรู้สึกและหัวใจไม่แข็งแรงเท่าไหร่

แล้วจะไปเยี่ยมค่า.....